środa, 2 maja 2012

tenk gad.

Jest 6.05 więc zaraz do pracy, będę się streszczać. Pamiętajcie, pisuję tu tylko w gorszy dzień, bardziej "zdołowany". Ten się do takich chyba zalicza, a przynajmniej poprzednie. Za mało wokół mnie wesołych ludzi, którzy nie marudzą. A ja? A ja już nie jestem taka silna (wiem, gadam tak mimo, że w środku prawdę mówiąc mam nadzieję, że po wywaleniu tego z siebie będę umiała się ogarnać). Mam staż, przynajmniej jakoś czas sobie zajmuję, muszę coś ubrać, a nie wiem co. Mój chłopak mnie kocha (wierz w to! zaufaj mu! jest 10miesięcy ze mną, a ja dalej mam lękliwe dni.) więc czemu się martwie? Bo sobie wymyślam problemy, których nie ma. Czas na STOP więc Rusku głowa do góry, uśmiech na nos i git majonez, masz nie płakać tylko się cieszyć. Czemu sobie wkręcasz tyle rzeczy mimo, że wiesz, że wszystko jest ok? Nie wiem

W każdym razie jest coraz lepiej, bez kitu pisanie tutaj pomaga... Dziękuję sąsiedzi za wifi do którego znam hasło! Jestem Wam niezmiernie wdzięczna! A póki co myślę co ubrać, padnie na spodnie, baletki, ale nie wiem jaką bluzke. Chyba jakąś najzwyklejszą . Dam radę :) mam dziś dzień spania, chciałabym żeby mój "Luby" dziś mnie odwiedzić lub nawet na noc został, aaaa ale by było cudownie jakbt się tak dało :) aaale bym go wyściskała, bo w sobote mu nie odpuszczę. Wydaje mi się, że to przez powrót moich rodziców trochę sobie po prostu wkręciłam, że rzadziej się będziemy widywać i to dużo zmieni. Ruskowa Cie chyba pogięło do reszty po prostu... No ale jest lepiej, to jest najważniejsze :)
6.14! Płaczesz? Nie. Cieszysz się? Nie. Przeżyć czas aż P. napisze? Tak. Będzie ok? Nie wiem. Nie sądzisz, że jestes od niego zbyt uzależniona? Tak, aż za mocno. Przypomniałam sobie poniedziałek... Jak bardzo dużo mi miłych rzeczy mówił, a ja dzień później tego nie doceniłam. Oj Rusku i teraz co robisz? Martwisz się. A weź idź martwić się gdzieś indziej, wiem że wrkęcasz sobie własnie że za dużo wymagasz,ale co Ci po tym? Lepiej po prostu weź się w garść i spróbuj to zmienić. Kocham P. Tęsknie...

sobota, 18 lutego 2012

Muszę tu częściej pisać, szczególnie w tych ZŁYCH momentach, bo inaczej to częściej żałuję że coś powiedziałam. Mam czasem serdecznie dość zmagać się z ta wielką depresją, która dopadła umysł lata temu, a która banalnie mnie wyniszcza od środka. Ranię siebie poprzez najbliższych.
Dzień w których powstaną barykady, ja po tej, Ty po tamtej stronie...
Wiem, że użalanie się nad sobą nie daje dużo, najlepiej nie mieć czasu na myślenie, na to głupie "móżdżenie". Szkoda, że ja częściej najpierw robię, potem myślę. Wytrwać do jutra, uśmiechać się, spróbować naprawić błędy. Chcę już ciepłe dni, chcę moją pewność siebie, którą miałam kiedyś, chcę w końcu spokój. Po raz kolejny powtarzam sobie, że sama wymyślam sobie błędy, ale dochodzę do wniosku, że psycholog jest chyba jednym z lepszych wyjść jakie może mnie w najbliższym czasie spotkać. Jest wokół mnie tyle ciepła i ludzkiej radości, a ja nie umiem tego dostrzec, a gdy dostrzegam to dopiero się cieszę. Mam nadzieję, że to wszystko przez pogodę. Niby wszystko przejść powinno gdy się wygadałam, ale nie przechodzi. Moje problemy "z głową" nigdy nie były żartem.
Jeden bilet w jedną stronę (...) jestem Twym śmiertelnym wrogiem, złym snem, który nie miał dokąd odejść. Patrzysz w moje oczy, widzisz kłamstwo, piękne oczy, piękne kłamstwo.
Kiedyś gdzieś przeczytałam, że człowiek, który się dużo uśmiecha ma najwięcej problemów. Nie chciałam w to nigdy uwierzyć.
Kocham Cię mamo.

środa, 25 stycznia 2012

Polacy to dla mnie jeden z bardziej marudzących narodów jakie są. Dobra, może i wytrzymujemy zróżnicowanie religijne w naszym kraju (choć w niektórych jest więcej), znosimy różne poniżenia, zarobki (nie do końca) i wiele innych rzeczy. Tylko czemu do cholery jasnej gdzie nie zajrzę widzę mase informacji, które mimo ich pozytywności przeszukiwane są by znaleźć coś dotyczącego tej ZŁEJ strony? NIe mówcie, że nie wszędzie, bo wszędzie. Dobijają mnie te wszystkie trzynasto i piętnastolatki, które marudzą, że miłości nie ma. Zniosę jeszcze jeśli na fejsie marudzi ktoś, kto ma jakie dwdzieścia lat, mimo że wydaje mi się iż powinni zachować to dla siebie. W sumie to co piszę jest zabawne, marudzę na marudy. Szukam sobie "powodów do zmartwień" ponieważ ciągle siedzę w domu? Nie, bo mam dach nad głową, mężczyzne, który mi daje szczęście i mnie kocha, rodzinę bez konfliktów i na serio nie miałabym na co marudzić, a jeśli bym to robiła to bym chyba była jakaś nie do końca rozwinięta. Marudzę dziś dla tego, że ostatnio nie umiem się dogadać ze znajomymi, ale to nic nie szkodzi. Albo to przejdzie, albo wejdzie w krew i się w ogóle nie dogadam. Płakać chyba nie będę, mama mnie przecież tego uczyła, ale przykro się robi. Zresztą mam nadzieję, że to minie. Jak tylko znajdę prace/staż to wiem, że wszystko znormalnieje. Bo ile czasu ja mam im truć o tym samym? O tym, że u mnie nic nowego i tak dalej. Za studiami i tak nie tęsknie. Też marudzicie na co dzień? Np. na pogodę, jedzenie, innych ludzi? Ja chyba prędzej się popłacze po dłuższym czasie niż będę wiecznie komuś na coś marudziła. I w sumie wolę to właśnie i w spokoju przed miesiączką wszystko rozładować. Albo będę tu pisała. :]
Dziękuję za wysłuchanie. Dowidzenia, życzę udanego dnia. Mój zdecydowanie taki będzie, bo mam nadzieję, że ładnie sobie posprzątam, a potem też coś wymyślę. Może parowar dziś będzie :)

czwartek, 10 listopada 2011

Mam już nowego netbooka, czas na naukę pisania (co proste dla mnie nie jest za bardzo).
Zabawne ile ludzi z mojego miasta rodzinnego prowadzi blogi i przyglądając się to niektórzy robią niezłą internetową karierę. Dziś znalazłam dwa nowe blogi dwóch innych osób i muszę poszukać dogłębniej i może znajdę kogoś jeszcze?
Spać się chce, ale bez znaku od Pana P. nie usnę.
Poza tym pojutrze wrzucę pierwsze zdjęcia tutaj! Urodzinowy ciuch, urodzinowe wspomnienia? Czego chcieć więcej. Niedługo się chyba stąd wyniosę :)

piątek, 4 listopada 2011

JUTRO KONIEC FEJSA!

Oj cofam wszystko z ostatniego posta. Aż go skasowałam, bo głupota głowę ściska. Jest dobrze, dramatyzowałam, ale biorę się za siebie! Ale to już! Poza tym czas na poszukiwanie płaszcza. Widziałam w orsay'u taki, że aż mi oczy wychodzą, ale chyba zrezygnuję z tamtego. Poczekam na jakiś inny. Szukam czegoś pożądnego i ciepłego, a za cholipe nigdzie nie mogę znaleźć. Odwiedzę w nadchodzącym tygodniu elzam (może jednak coś znajdę), w ostateczności odwiedzę Gdańsk. No ale się pochwalę! Wydałam niezłą kase na małą czarną, ale jak tylko o niej myślę to mi gorąco i ciepło na sercu się robi! (może to też przez to, że słucham Mike Posner'a, który robi przyjemną dla ucha muzykę, ale to za chwilę). 129zł za kawałek materiału - tak powiedziałaby moja mama, ale... Ja powiem, że to 129zł za materiał na imprezę urodzinową, prawdopodobnie sylwka, pełno imprez rodzinnych czy też nie, wyjazdów na jakieś romantyczne kolacje, wymarzona wizyta w filharmonii i wiele innych! Zakochałam się w niej i wiem, że mój mężczyzna też się zakocha! Nie mogę w internecie zdjęcia znaleźć, ale wrócę do Eg i zrobię sobie w niej zdjęcie. Kasia mówiła, że moja mina podczas zakupu była bardzo zadowolona.
A co do Mike Posner'a. W sumie to słuchałam zawsze dwóch piosenek, a teraz puściłam jakąś playliste na wrzucie i NIE MAM CO NARZEKAĆ. Strasznie fajnie, że w końcu znalazłam coś melanchlijnego, nie sprawiającego jakiegoś uczucia beznadzieji, wręcz przeciwnie. Czuję się jakbym pływała w chmurach. Brakuje tylko już jakiegoś ciepłego dnia dającego możliwości poleżenia na ziemi, pośmiania się, patrzenia w niebo i gadania o byle czym, albo właśnie słuchania Mike'a. Ale mi się zachciało jechać z Kasią nad Białe, usiąść tam na mostku, na który ona mnie kiedyś zaprowadziła i wcinać czekoladę. Mam ochotę też na herbate w termosie.
Wyżekłam się kaw w domu, wolę odwiedzać McDonalds'a i ich wspomagać pieniężnie kupując tam kawe oraz oczywiście moją ulubioną kawiarnie w moim małym mieście, które nazwałam dziś zapyziałe. No bo jakim prawem nie mam możliwości wyjścia z domu i opicia dnia taniego wina?! Jedyna osoba, z którą bym je tnęła i tak mieszka w Danii, a aktualnie przebywa gdzieś koło Częstochowy.
JUTRO KONIEC FEJSA!

niedziela, 30 października 2011

Dziękuję za swoją niestabilną psychike, wzruszanie się małymi rzeczami, przyjaciół, perspektywy na przyszłość, najbliższe 3tygodnie, w których POPRAWIĘ gramatyke, humor mi się utrzyma na dobrym poziomie i wiele innych pozytywnych aspektów. Wreszcie! Wreszcie mogę się pochwalić, że jest okej, dobrze, wygodnie, przyjemnie, ciepło w sercu, ciepło w pokoju! Mam co prawda bałagan, ale na szczęście nie w głowie tylko na łóżku i biurku, który planuję jutro ogarnąć. Nici z odwiedzin koleżanki, która jakoś w tygodniu prawdopodobnie urodzi Zosie (Zuzie?), a szkoda. Za to teraz w standardzie włączy mi się czas zadumy (powoli się włącza). Może wyjdzie mi to na ręke? Niebawem oczywiście minie rok i będę musiała iść jako reprezentacja rodziny na mszę za wujka. Nienawidzę tego.
Nienawidzę także tego jak mój luby ma takie dni jak te ostatnio! Och! Dobrze, że jestem w Sztumie i widziałam się z przyjaciółkami. Przynajmniej jestem napełniona masą cierpliwości.
Mam jakieś specyficzne podejście do kościoła i do święta zmarłych. Dobry losie, że umiem to trzymać za zębami.

środa, 26 października 2011

żżż działa mi ż! Duże Ż, małe ż... Jakże dziwnie. Zacznę teraz nadużywać literki Ż w każdym momencie.
Ostatnie dni? Mieszanka wybuchowa wszystkich humorów, mieszanka informacji dobrych bardziej, dobrych mniej. Złe też były, ale mam nadzieję, że już jest ich koniec. Jutro 3godziny nauki z Różą. Na szczęście tylko 1.5h do gramatka, a na praktycznym jest nawet okej. No i w sumie co?... Dni mijają, czas się nie zatrzymuje, siostra z dziećmi będzie w grudniu, rodzice w sobote, Marla w piątek. Ja jestem zakochana, nie mam na co narzekać, ale jakoś mi się chce.
Boję się tej głupiej szkoły, boję się, że coś jednak nie wyjdzie, ale nie myślę, że nei zalicze. Zalicze, bo inni to rozumieją więc ja nie będę gorsza i też to zrozumiem.
Btw. zauważyłam, że jestem nawet normalna.
Btw2. materializm jest wszędzie, ale jakoś nie przeszkadza mi jak ktoś się do niego przyznaje.
Bym napisała coś sensownego, nawet dużo miałam do napisania, podzielenia się jakimiś przemyśleni, ale jedyne na co mam ochotę to spanie.

piątek, 14 października 2011

Będąc pogodzoną z własnym wnęrzem czuję się cudownie. Trochę jeszcze "nie ogarniam" pewnych spraw, ale na wszystko przyjdzie czas.

Dzień wcześniej zawitać do swojego miasta to coś cudownego. Dziś jest totalna ulewa, ale nawet ona nie ściąga mi uśmiechu z twarzy. Idąc tędy, spoglądając w boczne uliczki gdy idzie się główną, widzieć krople deszczu, które tak pięknie gdy odbijają się od podłoza. Piszę niczym poetka, wiem. Ale tak właśnie się czuję jak widzę to wszystko. Przed wyjazdem do Elbląga odkryłam jakieś dwa tygodnie wcześniej, ze nie chce mi się wyjezdzać i powroty będą przyjemne. Nie spodziewałam się jednak, ze tak bardzo.

Zaopatrzyłam się w nowe majtki (KTOŚ się pewnie ucieszy :-) ) przyszła bluzka z allegro.pl , strasznie prześwituje więc muszę się zaopatrzyć w coś pod spód, ale bluzka zapinana na guziki z zabotem bardzo podkreśla moją figure i nie robi ze mnie wysuszonego patyka tylko szczupłą dziewczyne. Poza tym akcja przytycie aktualnie się udaje. Dziś na obiad rybka z ryzykiem, jutro rybka w papilotach, którą poleciła mi Kkaha (o ile nie znajdę innego równie taniego przepisu na rybe). Samą rybe zakuipe w lidlu, cóz. Nie ma co się lubi to się lubi co się ma!

I w sumie to nie mam co pisać, śniadanie oraz kawa u kolezanki zaliczona, potem odwiedziny znajomych. Jutro Pan P. i czego chcieć więcej? :-)

Poza tym to humor jest cudowny! Nie pójście na praktisch deutsch i przyjechanie dzień wcześniej do domu wyszło mi bardzo na rękę. Zresztą! Dziś dzień nauczyciela! Czego oni ode mnie wymagają?! :)

niedziela, 9 października 2011

Jest juz Elbląg. Juz zaczynają się nowe chwile, niedługo mam nadzieję - będą nowe zdjęcia. Niekoniecznie ze mną, ale koniecznie z Polską "złotą jesienią" i polskimi dziewczynami. Wszystkie kryzysy jakie były raczej zostały zazegnane, a wręcz zdecydowanie zostały zazegnane. Dalej mam coś z tą durną literką i juz mnie to niezmiernie denerwuje. Musze pogrzebać w ustawieniach. Dni mijają jeden po drugim, u moich znajomych zmieniają się humory, u mnie zmienia się w tygodniu otoczenie. To Sztum i odpoczynek, to Elbląg i nauka (a przynajmniej stwarzanie pozorów). Jutro mam nadzieję, ze w końcu poproszę jakąś dziewczyne o pomoc w tej cholernej gramatyce, bo inaczej to ładnie odpadnę od mojej niewielkiej grupy, która jest całym moim rocznikiem. Ciekawi mnie to wszystko co przede mną i jednocześnie tak przeraza, ze czasem nie wiem z której strony ugryźć te wszystkie rzeczy jakie muszę zrobić zeby ta moja przyszłość nie legnęła w gruzach niczym domek z kart przez jeden zły oddech. Kasia lezy, powiadomiła mnie o tym kto się do niej odezwał, a ja leze i rozmyślam o jakiś rzeczach, które ogólnie to powinna wybić sobie z tego mojego zakutego łba w którym ostatnio roją się jakieś chore domysły. Jestem jednak nastawiona do wszystkiego pozytywnie, jestem zakochana, jestem szczęśliwa, a tego nie ukryję. Tego, ze chce mi się wstawać co rano, iść studiować w swojej grupce nowych kolezanek.

Dobija mnie tylko to, ze w sobote za 6dni o tej godzinie koncert w Łodzi będzie juz trwał w najlepsze, a występ Pidzamy Porno będzie zblizał się wielkimi krokami. Jest nadzieja! Moze zagrają w przyszłym roku z okazji 25lecia. Chciałabym, chcę.

poniedziałek, 29 sierpnia 2011

"ja pierdole ale się zakochałam"

Więc na swoje szczęście nie wiem czy tak powinno być i czy chciałam aby tak było. Pierwszy raz od lat pokazuję komuś im jestem tak naprawdę, pokazuję ze płaczę jak się czymś przejmuje, ze po chwili się śmieje. Chyba wypowiedzenie słów "jakby to było jakby mnie nie było" nie było przyjemne, ale dowiedziałam się w końcu jak bardzo dobrze mi jest oraz czego potrzebuję. Dostaję w końcu coś czego tak bardzo chciałam, bo dostaję cierpliwość, gadanie całymi dniami, całusy, oraz przytulanie które jest spoko! Poza tym nie wiem czemu się ciągle boje -bo tak bardzo się sparzyłam? Sama sobie boję się powiedzieć, ze "on jest inny" i nie mówię tego tak dosłownie oraz wyraźnie.


Ale w dni bez niego wegetuję. Nawet jeśli się boje to coraz mniej, za to ze ciągle gadamy. No HELOOOŁ (ahihi! ^^ )

czwartek, 9 czerwca 2011

donots

Czuję się jakbym w internecie miała masę ludz współodczówającą moje uczucia, a jednocześnie ludzi pełnych egoizmu. Done. I'm going to hate everybody.


Do tego dodam chęć zmniejszenia moich problemów do zera, bo kiedyś przestaną się i tak dla mnie liczyć. Poza tym ludzi spotykają większe tragedie, a ja muszę nabrać dystansu.
Danke, danke.

sobota, 4 czerwca 2011

dear dexter...


Wiesz jak to jest żyć w stanie zagłębienia emocjonalnego? Ja wiem, wiem jak boli każda chwila spędzona w takie dni jak ten poza miejscami i czynami gdzie człowiek mógłby się uspokoić. Zabijam się powoli od środka, dla tego do środka nie wpuszczam nikogo. Wolę chować się w sobie, to co chcę mówić, mówić innym, swobodnie poruszać się w sposób obwieszczający zagładę mojego ciała przez myśli o pewnych sprawach. Jest mi przyjemnie, powoli się zakochuję nie widząc w tym najmniejszego sensu. Chce mi się płakać, właśnie teraz, w tym momencie. Popłaczę się, albo zepne i nici z miłego dnia z rodzicami. Ranię Pana Ł., siebie ranię przez Pana P., o którego chciałabym zawalczyć, ale uporczywie siedzę spokojna i nie działam. Nie będę działać póki nie dowiem się na czym stoję. Uwielbiam Dextera, za chwilę koniec 4tego sezonu, a właśnie Pan Ł. się odezwał, że "acha, ok. rozumiem" przy czym pewnie czuje sie jakby ktoś wbijał mu nóż w serce. Nie wiem jak to naprawić, nie wiem jak się zachować, ale wiem że wszystko się ułoży. Będę żyć w zgodzie z naturą. Będzie mi przyjemniej. Tylko czas wziąć konsekwencje na klate, a potem nauczyć się żyć. Będzie pięknie, cudownie... Będzie dobrze. Tylko muszę poczekać na to "czemu, dlaczego". Świat pełen żalu wobec mnie, czy też ja wobec niego?
Kocham życie, wiem, że będzie dobrze. Tylko muszę przeżyć to co przeżywam i się ułoży, prawda?

poniedziałek, 30 maja 2011

"Mężczyźni, którzy Cię zaczepią, od razu stracą zainteresowanie Tobą, kiedy przejmiesz inicjatywę"

Irytuje mnie dalej brak luterki 'z z kropką u góry'. Poza tym chyba zatopię się w najblizszych dniach we własną siebie. Juz to robię jakiś czas, ale dopiero od chwili czuję się pewniejsza własnych potrzeb. Seksualnych, uczuciowych i innych mozliwych.

poniedziałek, 23 maja 2011

good things are ...

... FUCKING HARD TO FIND.

Jaki dziś ładny słoneczny dzień. Z racki dnia, który powinien napawać mnie radością zycia - mam znowu swoj wahania nastroju, mam swoje depresje, swoje głuipe filmy w głowie.
Chyba zaraz ściągne w końcu "Wściekłe psy" i obejrzę. A w tym czasie jeszcze Pulp Fiction.
Nie chce mi się szukać sensu zycia. Mam go w dupie. I dobrze, ze nie mam dostępu do pistoletu.


Dear God. Why you make me a woman? I'm in big fucking problem. I have big fucking hole deep inside my soul. I don't want have it but I have it. What now? WHY AM I WOMAN?!

niedziela, 22 maja 2011

it's not my problem!

nie wiem co się dzieje, co się we mnie tli. Mam ochotę wstać i iść na spacer, ale nie sama. Z dwiema (w sumie trzema, ale o tej trzeciej bardziej chce mi się porozmawiać) osobami. Ewentualnie mogłabym wyjść z domu i porobić jakieś zdjęcia. Otacza mnie wyimaginowana samotność pełna nadzieji. Juz powoli zaczyna mnie ta nadzieja boleć i uwierać gdzieś tam koło płuca nad jakąć trzustką, wątrobą i innymi takimi śmiesznymi. Na śniadanie 4krakersy i odrobina orzeszków, bo nie ma to jak pozywne śniadanie! Dziś i tak pewnie mało zjem. Wiem to po wczorajszym.

Sama nie wiem co się dzieje! AAA!

niedziela, 15 maja 2011

geht ab

Chyba kazdy potrzebuje czasem chwili spokoju dla siebie i własnego ciała. Cały dzień spędzony w pizamie po dniu pełnym wrazeń jest potrzebny dla zachowania równowaki w przrodzie. Zeby się jing i jang nie zmieszało ;-)

Mój taki dzień jest dzisiaj. Ciekawię się kiedy wróci mój kolega, ciekawię się kiedy będzie obiad i rozmyślam o niebieskich migdałkach. Ile czasu mozna przeciez myśleć o "sensie istnienia" czy czymś co poprostu tego wymaga. Mam dziś takiego lenia, ze niedługo rzucę się na łózko czytając moją lekturę pozyczoną od Baśki juz kilka miesięcy temu, bo przeciez jestem juz po ustnym polskim. Przydałoby się, zeby zacząć czytać jakieś niemieckie artykuły jako przygotowanie doustnego niemieckiego. O! Nawet do rozmowy kwalifikacyjnej!

I dziś mi serdecznie przyjemnie i przyjaźnie... Nawet mnie pogoda nie dobija. Mam w sobie spokój (jak poetycko! :-) ) Mam nadzieję, ze jak przyjedzie Michał to się rozpogodzi i pójdziemy pooglądać bunkry.

Kto zna jakieś miejsca gdzie znajdują się bunkry?! :-)

poniedziałek, 9 maja 2011

obrazy w mojej głowie, nigdy o nich Ci nie powiem

Staramy się by było lepiej, budujemy własny mały świat we włosanych głowach. Coś na miarę baniek, które nas otaczają, które bronią nas przed złem świata. Posiadamy te bańki mniejsze i większe, a ja nie mam teraz na myśli 45centymetrów zwanych "strefą intymności" tylko mam na myśli własną twierdzę w głowie, która często powinna być z litego tworzywa, najlepiej niezniszczalnego. Niestety często się zdarza, ze owy bunmkier jest z tego samego tworzywa co domki dwóch pierwszych świnek z opowieści o trzech świnkach. Whooo whoooo i domka nie ma. Moja twierdza budowana ostatnimi czasy z dosyć dobrego materiału miała niezbyt odpowiednie fundamenty, a do tego podczas budowania zapomniałam o kilku szparach. Jedna szpara juz zamknięta, a reszta w aktualnym stanie jest mniej wazna, bo przypomniałam sobie jakim dziwnym trafem zapomniałam o tych szparach. Zapomniałam o rozmowach, a takze o tym co mogą dać mi ludzie, którym ufałam niegdyś dłuzszy czas, a teraz poprostu się to gdzieś zgubiło. I mimo, ze o tym pamiętam, o tym ze jeśli coś się stanie to mam z kim rozmawiać to zatraciłam się w sobie stwierdzając, ze muszę nauczyć się polegać sama na sobie. Błędne myślenie stawało się błędnym kołem. Otwieranie się na ludzi nie jest niczym złym, trzeba to robić "z gracją", ale ja wolę ludzi którym ufam. Nie chcę poznawać nikogo nowego, aby widzieć w nim "przyjaciela", chcę poznać kogoś nowego do wymieniania poglądów. Chcę się cieszyć. Moje zmiany mi odpowiadają.

Dalej jestem zadowolona z fryzjera, a moje szczęście dalej promieniuje na skalę mojej twierdzy, tylko trochę przygasło. Czemu ranimy ludzi, których często ranić nie chcemy? Czemu krzywdzimy często nie wiedząc o tym i czemu uciekamy od rozmów? Przyda się nad tym zastanowić, ale po co? Większy sens jest by wyjść z domu i porozmawiać z kimś z kim powinno się to zrobić.

Mam ochotę iść do Pana M i powiedzieć jak bardzo go kocham i tęsknię, mam ochotę usłyszeć to samo i mimo, ze mam jeszcze jako taką świadomość tego to chciałabym być juz bardziej usamodzielnioną i odizolowaną od niego dziewczyną. Czas się wziąć za naukę. Jutro. 17:00. Polski ustny.

Oj

czwartek, 5 maja 2011

Ah, stumblin' in, mmm, stumblin' in!

Powoli się zatracam, powietrze mimo ostatnich dni chłodu wypełnia się dla mnie cząsteczkami radości. Wiem, ze fryzjer kobiecie daje duzo, ale w momencie kiedy ja do niego poszłam nie spodziewałam się takiej zmiany, nie spodziewałam się, ze ja umiem jeszcze być tą osobą, którą byłam niegdyś. Wydawało mi się, ze zatraciłam się w sobie podczas przechodzenia mojej własnej cudownej i prywatnej depresji. Nie przerazają mnie juz piosenki o miłości, nie przeraza mnie to co ostatnimi dniami robię. Przeraza mnie tylko matura, w międzyczasie dopadają chwile słabości związane sama nie wiem z czym. Do uśmiechu za to doprowadza mnie kumpel, który zaczyna być coraz szczęśliwszy ze swoim nowym stanem ducha. Z jego zakochaniem moje zauroczenie nie wydaje się tak straszne, z jego zauroczeniem moje szczęście rozkwita. Dochodzę do wniosku, ze i mnie przeziez ktoś kiedyś zaakceptuje i powoli przestaje mi być do tego spieszno, chcę zrozumieć najpierw swoje wnętrzne szczęście.

Człowiek jest największą zagadką na liście zagadek świata. Działamy na tylu emocjach, ze czasem nam moze się zdawać, ze nad nimi panujemy. Taka "śmigło prawda", bo zawsze emocje w nas są, niektórzy mogą jakoś je zmniejszyć, ale nie do zera. Sama wiem jak było mi tragicznie jakiś czas temu, jak bardzo chciałam nienawidzieć świata. Teraz tylko marzę o tym zeby wziąć sprawy bardziej w swoje ręce. Dziwne jak człowiek moze zmieniać swoje ja zaczynając od najmniejszych rzeczy, najmniejszych kroczków. Samoakceptacja jest jednak wazna, a ja znowu co rano powtarzam sobie, ze "jestem ładna, fajna, zajebista". Co rano tez jem sniadanie, w ogóle jem więcej - W KOŃCU! I mam wielką ochotę na wielki, zajebiście długi spacer, mam nadzieję, ze jutro wypali ;)

W momentach gdy mam w głowie za duzo pisania, nie wiem co pisać, nie wiem od czego zacząć. Mam chaos, ale w końcu jakotako uporządkowany, chcę pomagać, ale powoli sama przestaje wiedzieć jak. Dobrze wiesz, ze to do Ciebie. Dobrze wiesz, ze to nie koniec świata, ale sam chyba nie za bardzo chcesz mojej pomocy...

Dziękuję, dobranoc. Pchły na noc, karaluchy pod poduchy.

Maturzyści! Udanego angola! Niech CKE nie ma trzeciego karnego kutasa za chujowy arkusz!

[dodane.]

Wyszłam juz ze swojej głowy pełnej marzen, uspokoiłam się. Mam wielką ochotę poznać kogoś nowego, ze swoim poglądem na świat. Zwyczajnie, zeby pogadać, popisać...

wtorek, 3 maja 2011

Abitur

Jutro zaczyna się jazda bez trzymanki. Pierwsza matura, polski na 9rano. Mój zołądek zaczyna tańczyć makarenę, z kazdą chwilą skręca się coraz bardziej. I to by było na tyle... I tak dziś się juz niczego nie nauczę.

poniedziałek, 2 maja 2011

turn off the light

Mam kaca moralnego. Nigdy więcej nie piję w nowym towarzystwie, tym bardziej jeśli są to w większości jacykolwiek faceci. Czułam się obserwowana - jakby kazdy wiedział o mnie i moich prywatnych sprawach. Alkohol to taka zła sprawa, pociąga za sobą sznurek wydarzeń. Wolę go jednak unikać, juz nie mam ochoty na piwo, na cokolwiek. Chce mi się jedynie odrobiny soku pomarańczowego i magnezu oraz pogadania z najlepszym kumplem, który pewnie aktualnie śpi i leczy swojego kaca. Weekend majowy czas zacząć!

Powiedziałam mamie, ze gdzieś z Nią pójde... Pytanie brzmi: GDZIE?!