środa, 25 stycznia 2012

Polacy to dla mnie jeden z bardziej marudzących narodów jakie są. Dobra, może i wytrzymujemy zróżnicowanie religijne w naszym kraju (choć w niektórych jest więcej), znosimy różne poniżenia, zarobki (nie do końca) i wiele innych rzeczy. Tylko czemu do cholery jasnej gdzie nie zajrzę widzę mase informacji, które mimo ich pozytywności przeszukiwane są by znaleźć coś dotyczącego tej ZŁEJ strony? NIe mówcie, że nie wszędzie, bo wszędzie. Dobijają mnie te wszystkie trzynasto i piętnastolatki, które marudzą, że miłości nie ma. Zniosę jeszcze jeśli na fejsie marudzi ktoś, kto ma jakie dwdzieścia lat, mimo że wydaje mi się iż powinni zachować to dla siebie. W sumie to co piszę jest zabawne, marudzę na marudy. Szukam sobie "powodów do zmartwień" ponieważ ciągle siedzę w domu? Nie, bo mam dach nad głową, mężczyzne, który mi daje szczęście i mnie kocha, rodzinę bez konfliktów i na serio nie miałabym na co marudzić, a jeśli bym to robiła to bym chyba była jakaś nie do końca rozwinięta. Marudzę dziś dla tego, że ostatnio nie umiem się dogadać ze znajomymi, ale to nic nie szkodzi. Albo to przejdzie, albo wejdzie w krew i się w ogóle nie dogadam. Płakać chyba nie będę, mama mnie przecież tego uczyła, ale przykro się robi. Zresztą mam nadzieję, że to minie. Jak tylko znajdę prace/staż to wiem, że wszystko znormalnieje. Bo ile czasu ja mam im truć o tym samym? O tym, że u mnie nic nowego i tak dalej. Za studiami i tak nie tęsknie. Też marudzicie na co dzień? Np. na pogodę, jedzenie, innych ludzi? Ja chyba prędzej się popłacze po dłuższym czasie niż będę wiecznie komuś na coś marudziła. I w sumie wolę to właśnie i w spokoju przed miesiączką wszystko rozładować. Albo będę tu pisała. :]
Dziękuję za wysłuchanie. Dowidzenia, życzę udanego dnia. Mój zdecydowanie taki będzie, bo mam nadzieję, że ładnie sobie posprzątam, a potem też coś wymyślę. Może parowar dziś będzie :)

czwartek, 10 listopada 2011

Mam już nowego netbooka, czas na naukę pisania (co proste dla mnie nie jest za bardzo).
Zabawne ile ludzi z mojego miasta rodzinnego prowadzi blogi i przyglądając się to niektórzy robią niezłą internetową karierę. Dziś znalazłam dwa nowe blogi dwóch innych osób i muszę poszukać dogłębniej i może znajdę kogoś jeszcze?
Spać się chce, ale bez znaku od Pana P. nie usnę.
Poza tym pojutrze wrzucę pierwsze zdjęcia tutaj! Urodzinowy ciuch, urodzinowe wspomnienia? Czego chcieć więcej. Niedługo się chyba stąd wyniosę :)

piątek, 4 listopada 2011

JUTRO KONIEC FEJSA!

Oj cofam wszystko z ostatniego posta. Aż go skasowałam, bo głupota głowę ściska. Jest dobrze, dramatyzowałam, ale biorę się za siebie! Ale to już! Poza tym czas na poszukiwanie płaszcza. Widziałam w orsay'u taki, że aż mi oczy wychodzą, ale chyba zrezygnuję z tamtego. Poczekam na jakiś inny. Szukam czegoś pożądnego i ciepłego, a za cholipe nigdzie nie mogę znaleźć. Odwiedzę w nadchodzącym tygodniu elzam (może jednak coś znajdę), w ostateczności odwiedzę Gdańsk. No ale się pochwalę! Wydałam niezłą kase na małą czarną, ale jak tylko o niej myślę to mi gorąco i ciepło na sercu się robi! (może to też przez to, że słucham Mike Posner'a, który robi przyjemną dla ucha muzykę, ale to za chwilę). 129zł za kawałek materiału - tak powiedziałaby moja mama, ale... Ja powiem, że to 129zł za materiał na imprezę urodzinową, prawdopodobnie sylwka, pełno imprez rodzinnych czy też nie, wyjazdów na jakieś romantyczne kolacje, wymarzona wizyta w filharmonii i wiele innych! Zakochałam się w niej i wiem, że mój mężczyzna też się zakocha! Nie mogę w internecie zdjęcia znaleźć, ale wrócę do Eg i zrobię sobie w niej zdjęcie. Kasia mówiła, że moja mina podczas zakupu była bardzo zadowolona.
A co do Mike Posner'a. W sumie to słuchałam zawsze dwóch piosenek, a teraz puściłam jakąś playliste na wrzucie i NIE MAM CO NARZEKAĆ. Strasznie fajnie, że w końcu znalazłam coś melanchlijnego, nie sprawiającego jakiegoś uczucia beznadzieji, wręcz przeciwnie. Czuję się jakbym pływała w chmurach. Brakuje tylko już jakiegoś ciepłego dnia dającego możliwości poleżenia na ziemi, pośmiania się, patrzenia w niebo i gadania o byle czym, albo właśnie słuchania Mike'a. Ale mi się zachciało jechać z Kasią nad Białe, usiąść tam na mostku, na który ona mnie kiedyś zaprowadziła i wcinać czekoladę. Mam ochotę też na herbate w termosie.
Wyżekłam się kaw w domu, wolę odwiedzać McDonalds'a i ich wspomagać pieniężnie kupując tam kawe oraz oczywiście moją ulubioną kawiarnie w moim małym mieście, które nazwałam dziś zapyziałe. No bo jakim prawem nie mam możliwości wyjścia z domu i opicia dnia taniego wina?! Jedyna osoba, z którą bym je tnęła i tak mieszka w Danii, a aktualnie przebywa gdzieś koło Częstochowy.
JUTRO KONIEC FEJSA!

niedziela, 30 października 2011

Dziękuję za swoją niestabilną psychike, wzruszanie się małymi rzeczami, przyjaciół, perspektywy na przyszłość, najbliższe 3tygodnie, w których POPRAWIĘ gramatyke, humor mi się utrzyma na dobrym poziomie i wiele innych pozytywnych aspektów. Wreszcie! Wreszcie mogę się pochwalić, że jest okej, dobrze, wygodnie, przyjemnie, ciepło w sercu, ciepło w pokoju! Mam co prawda bałagan, ale na szczęście nie w głowie tylko na łóżku i biurku, który planuję jutro ogarnąć. Nici z odwiedzin koleżanki, która jakoś w tygodniu prawdopodobnie urodzi Zosie (Zuzie?), a szkoda. Za to teraz w standardzie włączy mi się czas zadumy (powoli się włącza). Może wyjdzie mi to na ręke? Niebawem oczywiście minie rok i będę musiała iść jako reprezentacja rodziny na mszę za wujka. Nienawidzę tego.
Nienawidzę także tego jak mój luby ma takie dni jak te ostatnio! Och! Dobrze, że jestem w Sztumie i widziałam się z przyjaciółkami. Przynajmniej jestem napełniona masą cierpliwości.
Mam jakieś specyficzne podejście do kościoła i do święta zmarłych. Dobry losie, że umiem to trzymać za zębami.