poniedziałek, 29 sierpnia 2011

"ja pierdole ale się zakochałam"

Więc na swoje szczęście nie wiem czy tak powinno być i czy chciałam aby tak było. Pierwszy raz od lat pokazuję komuś im jestem tak naprawdę, pokazuję ze płaczę jak się czymś przejmuje, ze po chwili się śmieje. Chyba wypowiedzenie słów "jakby to było jakby mnie nie było" nie było przyjemne, ale dowiedziałam się w końcu jak bardzo dobrze mi jest oraz czego potrzebuję. Dostaję w końcu coś czego tak bardzo chciałam, bo dostaję cierpliwość, gadanie całymi dniami, całusy, oraz przytulanie które jest spoko! Poza tym nie wiem czemu się ciągle boje -bo tak bardzo się sparzyłam? Sama sobie boję się powiedzieć, ze "on jest inny" i nie mówię tego tak dosłownie oraz wyraźnie.


Ale w dni bez niego wegetuję. Nawet jeśli się boje to coraz mniej, za to ze ciągle gadamy. No HELOOOŁ (ahihi! ^^ )

czwartek, 9 czerwca 2011

donots

Czuję się jakbym w internecie miała masę ludz współodczówającą moje uczucia, a jednocześnie ludzi pełnych egoizmu. Done. I'm going to hate everybody.


Do tego dodam chęć zmniejszenia moich problemów do zera, bo kiedyś przestaną się i tak dla mnie liczyć. Poza tym ludzi spotykają większe tragedie, a ja muszę nabrać dystansu.
Danke, danke.

sobota, 4 czerwca 2011

dear dexter...


Wiesz jak to jest żyć w stanie zagłębienia emocjonalnego? Ja wiem, wiem jak boli każda chwila spędzona w takie dni jak ten poza miejscami i czynami gdzie człowiek mógłby się uspokoić. Zabijam się powoli od środka, dla tego do środka nie wpuszczam nikogo. Wolę chować się w sobie, to co chcę mówić, mówić innym, swobodnie poruszać się w sposób obwieszczający zagładę mojego ciała przez myśli o pewnych sprawach. Jest mi przyjemnie, powoli się zakochuję nie widząc w tym najmniejszego sensu. Chce mi się płakać, właśnie teraz, w tym momencie. Popłaczę się, albo zepne i nici z miłego dnia z rodzicami. Ranię Pana Ł., siebie ranię przez Pana P., o którego chciałabym zawalczyć, ale uporczywie siedzę spokojna i nie działam. Nie będę działać póki nie dowiem się na czym stoję. Uwielbiam Dextera, za chwilę koniec 4tego sezonu, a właśnie Pan Ł. się odezwał, że "acha, ok. rozumiem" przy czym pewnie czuje sie jakby ktoś wbijał mu nóż w serce. Nie wiem jak to naprawić, nie wiem jak się zachować, ale wiem że wszystko się ułoży. Będę żyć w zgodzie z naturą. Będzie mi przyjemniej. Tylko czas wziąć konsekwencje na klate, a potem nauczyć się żyć. Będzie pięknie, cudownie... Będzie dobrze. Tylko muszę poczekać na to "czemu, dlaczego". Świat pełen żalu wobec mnie, czy też ja wobec niego?
Kocham życie, wiem, że będzie dobrze. Tylko muszę przeżyć to co przeżywam i się ułoży, prawda?

poniedziałek, 30 maja 2011

"Mężczyźni, którzy Cię zaczepią, od razu stracą zainteresowanie Tobą, kiedy przejmiesz inicjatywę"

Irytuje mnie dalej brak luterki 'z z kropką u góry'. Poza tym chyba zatopię się w najblizszych dniach we własną siebie. Juz to robię jakiś czas, ale dopiero od chwili czuję się pewniejsza własnych potrzeb. Seksualnych, uczuciowych i innych mozliwych.