niedziela, 9 października 2011

Jest juz Elbląg. Juz zaczynają się nowe chwile, niedługo mam nadzieję - będą nowe zdjęcia. Niekoniecznie ze mną, ale koniecznie z Polską "złotą jesienią" i polskimi dziewczynami. Wszystkie kryzysy jakie były raczej zostały zazegnane, a wręcz zdecydowanie zostały zazegnane. Dalej mam coś z tą durną literką i juz mnie to niezmiernie denerwuje. Musze pogrzebać w ustawieniach. Dni mijają jeden po drugim, u moich znajomych zmieniają się humory, u mnie zmienia się w tygodniu otoczenie. To Sztum i odpoczynek, to Elbląg i nauka (a przynajmniej stwarzanie pozorów). Jutro mam nadzieję, ze w końcu poproszę jakąś dziewczyne o pomoc w tej cholernej gramatyce, bo inaczej to ładnie odpadnę od mojej niewielkiej grupy, która jest całym moim rocznikiem. Ciekawi mnie to wszystko co przede mną i jednocześnie tak przeraza, ze czasem nie wiem z której strony ugryźć te wszystkie rzeczy jakie muszę zrobić zeby ta moja przyszłość nie legnęła w gruzach niczym domek z kart przez jeden zły oddech. Kasia lezy, powiadomiła mnie o tym kto się do niej odezwał, a ja leze i rozmyślam o jakiś rzeczach, które ogólnie to powinna wybić sobie z tego mojego zakutego łba w którym ostatnio roją się jakieś chore domysły. Jestem jednak nastawiona do wszystkiego pozytywnie, jestem zakochana, jestem szczęśliwa, a tego nie ukryję. Tego, ze chce mi się wstawać co rano, iść studiować w swojej grupce nowych kolezanek.

Dobija mnie tylko to, ze w sobote za 6dni o tej godzinie koncert w Łodzi będzie juz trwał w najlepsze, a występ Pidzamy Porno będzie zblizał się wielkimi krokami. Jest nadzieja! Moze zagrają w przyszłym roku z okazji 25lecia. Chciałabym, chcę.

poniedziałek, 29 sierpnia 2011

"ja pierdole ale się zakochałam"

Więc na swoje szczęście nie wiem czy tak powinno być i czy chciałam aby tak było. Pierwszy raz od lat pokazuję komuś im jestem tak naprawdę, pokazuję ze płaczę jak się czymś przejmuje, ze po chwili się śmieje. Chyba wypowiedzenie słów "jakby to było jakby mnie nie było" nie było przyjemne, ale dowiedziałam się w końcu jak bardzo dobrze mi jest oraz czego potrzebuję. Dostaję w końcu coś czego tak bardzo chciałam, bo dostaję cierpliwość, gadanie całymi dniami, całusy, oraz przytulanie które jest spoko! Poza tym nie wiem czemu się ciągle boje -bo tak bardzo się sparzyłam? Sama sobie boję się powiedzieć, ze "on jest inny" i nie mówię tego tak dosłownie oraz wyraźnie.


Ale w dni bez niego wegetuję. Nawet jeśli się boje to coraz mniej, za to ze ciągle gadamy. No HELOOOŁ (ahihi! ^^ )

czwartek, 9 czerwca 2011

donots

Czuję się jakbym w internecie miała masę ludz współodczówającą moje uczucia, a jednocześnie ludzi pełnych egoizmu. Done. I'm going to hate everybody.


Do tego dodam chęć zmniejszenia moich problemów do zera, bo kiedyś przestaną się i tak dla mnie liczyć. Poza tym ludzi spotykają większe tragedie, a ja muszę nabrać dystansu.
Danke, danke.

sobota, 4 czerwca 2011

dear dexter...


Wiesz jak to jest żyć w stanie zagłębienia emocjonalnego? Ja wiem, wiem jak boli każda chwila spędzona w takie dni jak ten poza miejscami i czynami gdzie człowiek mógłby się uspokoić. Zabijam się powoli od środka, dla tego do środka nie wpuszczam nikogo. Wolę chować się w sobie, to co chcę mówić, mówić innym, swobodnie poruszać się w sposób obwieszczający zagładę mojego ciała przez myśli o pewnych sprawach. Jest mi przyjemnie, powoli się zakochuję nie widząc w tym najmniejszego sensu. Chce mi się płakać, właśnie teraz, w tym momencie. Popłaczę się, albo zepne i nici z miłego dnia z rodzicami. Ranię Pana Ł., siebie ranię przez Pana P., o którego chciałabym zawalczyć, ale uporczywie siedzę spokojna i nie działam. Nie będę działać póki nie dowiem się na czym stoję. Uwielbiam Dextera, za chwilę koniec 4tego sezonu, a właśnie Pan Ł. się odezwał, że "acha, ok. rozumiem" przy czym pewnie czuje sie jakby ktoś wbijał mu nóż w serce. Nie wiem jak to naprawić, nie wiem jak się zachować, ale wiem że wszystko się ułoży. Będę żyć w zgodzie z naturą. Będzie mi przyjemniej. Tylko czas wziąć konsekwencje na klate, a potem nauczyć się żyć. Będzie pięknie, cudownie... Będzie dobrze. Tylko muszę poczekać na to "czemu, dlaczego". Świat pełen żalu wobec mnie, czy też ja wobec niego?
Kocham życie, wiem, że będzie dobrze. Tylko muszę przeżyć to co przeżywam i się ułoży, prawda?