czwartek, 24 marca 2011

ganz anders als perfekt.

Cześć... Przeszłość chciałabym z Tobą porozmawiać. Powiedzieć Ci coś ważnego.

Dziękuję, że dałaś mi tyle wspomnień mimo, że nie wszystkie są dobre. Fajnie mi z Tobą, jesteś warta więcej niż niejedne miliony. Dzięki, że istniejesz, że dajesz mi tyle od siebie. Ty najlepiej wiesz, że... Nie jestem idealna, nie potrafię Ciebie zawsze doceniać, nie umiem wielu rzeczy. Jest tylko jeden mały niułansik - Ty też nie jesteś idealna więc nie wrzucaj mi dobrze? Stawiam każdy krok i ktoś mi powiedział kiedyś, że z Tobą nie da się nie żyć, że nasz związek jest już na zawsze, na wieczność. Nawet jeśli będziesz mnie bolała. To nie jest fer, bo Ty mnie możesz ranić, a ja Ciebie nie.

Wiem, wiem...

Dobrze, broń się. Masz po co.

Wiem! TAK WIEM! Robiłaś też dla mnie wiele dobrego, to co możesz mi przypomnieć to mi przypominasz. Nie krzycz na mnie, nie unoś się...

Tak, tak. Też Ciebie kocham.

Czy jestem z Tobą szczęśliwa? Tak hmm nie do końca...

Przepraszam, ale nasz związek nie ma sensu. Musimy to skończyć... Przepraszam Przeszłość, ale kochajmy się tak z osobna. Koniec z nami.

Nauczymy się żyć bez siebie, przecież wiesz. Nie, nie mam nikogo na boku. Poprostu przyjemniej spędza mi się czas ze wspomnieniami, bo one zawsze gdy mnie odwiedzają jest mi milej. Z Tobą się kłócę, ostatnio prawie ciągle. 

Przeszłość... Nie zabijesz się. Nie znikniesz z mojego życia... Wspomnienia będą mi o Tobie przypominać.

Dobrze! Powiem Ci! Przyszłość mi wpadła w oko! Przyszłość jest co prawda pod pewnymi względami bardziej brutalna, bo jest szczersza, aczkolwiek... Jest bardziej przyjazna. Optymistyczna i pozytywna. Powoduje, że chce mi się żyć! Nie to co Ty...

Mam, owszem. Mam co Ci wyrzygiwać, ale nie chcę. Nie zasługujesz na to. Wyrzygiwałam Ci to zawsze w danym momencie, poprostu tego nie zapamiętywałaś. Trudno. Jesteś dla mnie i tak bardzo istotna. Jednak nie mogę dalej się z Tobą męczyć...

Z nami koniec. Żegnaj. Sama wiesz, że kiedyś i Przyszłość i Wspomnienia zbratają się z Tobą.

poniedziałek, 14 marca 2011

"brała tabletki na łzy"

Wiem, że w żaden sposób nie będę umiała opisać swoich uczuć. Swojego bólu. Wiem, że część będzie mnie w stanie zrozumieć. "nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości" we mnie zabija się właśnie wszystko. W sumie NIC nie umiem napisać, NIC racjonalnego. Nie wiem jak wstać z krzesła by iść się umyć, nie wiem jak położyć się spać ze spokojem, nie wiem jak wstać jutrzejszego ranka żeby iść na badania, a potem do szkoły, nie wiem jak żyć i funkcjonować. Nie umiem puścić pozytywnej piosenki skoro od tak dawna było mi źle. Wiem, że będzie dobrze, wiem. Wiem, że jeszcze nie raz się uśmiechnę, spojrzę w oczy temu co było. Wstanę któregoś dnia i powiem sobie "dziewczyno! uśmiech!". Wiem, że mogę to zrobić jutro, ale nie mam siły. Kochać znaczy też cierpieć. Kochać znaczy mieć nadzieję na lepsze jutro i umieć nie zachowywać się racjonalnie. Rozpalać zmysły pożądania oraz zazdrości. Może być coś takiego jak miłe rozstanie? Owszem i dziś tego doświadczyłam. Dziś usłyszałam to co chciałam usłyszeć, to czego pragnęłam. Przy czym rozeszliśmy się na dwie strony, dwie inne strony. Części jabłka inne, zieloną i czerwoną. Nawet lepiej, bo w końcu Go zrozumiałam, a On zrozumiał mnie. I cieszę się, że płakał i On i ja. Cieszę się, że mam niektóre sprawy za sobą, że wiele przed sobą, że świat jest piękny. Pasuje mi tu idealnie cytat "kochajmy się, ale tak - z osobna". Wiele innych także. Nawet znaki interpunkcyjne nie chcą mi się wstawiać poprawnie, a zdania nie umieją być sklecone. 


"wiary w niej nie było. chęci życia ni sił..."

wtorek, 1 marca 2011

Good idea. Bad idea.

Czytając wszystko co tu piszę zastanawiam się czy nie popadam przypadkiem w depresję. Postanowiłam w końcu wejść tu i napisać coś sensownego, pozytywnego, bardziej ludzkiego i wprowadzającego mnie samą podczas czytania w jakiś błogi stan. Wieczorną gimnastykę odpękałam, popołudniową też. Ba! Nawet poranną, co było nielada trudem. Aczkolwiek wstanie z uśmiechem zakończy się (mam nadzieję) snem z uśmiechem. Wieczorna dawka plotek z rodzicami również zaliczona. I w sumie poza tym to nie mam co pisać, nie mam z czago oczyszczać swojego umysłu. Jestem psychicznie zmarznięta zimą i wyczekuję niecierpliwie wiosny, śpiewu ptaków i możliwości niezakładania kurtki. Wyczekuję niecierpliwie! Ach jak ja pomyślę o tym, że już niedługo to się stanie, to moja głowa pęka z pomysłów. Gdyby tylko faceci wiedzieli jak bardzo interesująco kobiety patrzą latem na ich łydki, tyłeczki i ramiona. Nie wspomnę o torsach, bo to dopiero latem. jednak łydki, och mój świecie. Jeszcze bardziej się zniecierpliwiłam...

Poza tym jest doooobrze :-)

niedziela, 27 lutego 2011

MAJAMI BICZ.

świadomość śmierci między sobą, a sobą jest zbyt wielka. świadomość, że ma się wkoło siebie wspaniałych ludzi jest nieadekwatna do tego co się dzieje. Nawet zgodność w najmniejszej kwestii z największym wrogiem pokazuje na jak beznadziejnej drodze się znajdujemy. 

Potoczne "kurwa" gdy już nie wymawia emocji, a staje się tylko codziennym słowem - to już wołanie o pieprzoną pomoc w sprawach miłości/godności/emocji.

Usłyszenie "ale jak przyjdzie, to mu wpierdole" to chyba najcudowniejsze słowa, jakie mogą istnieć...

Usłyszenie od ważnych osób, że "kto umie mówić, że 'będzie dobrze' w najbardziej beznadziejnej sytuacji" czy też "kto umie uśmiechać się i pocieszać innych jak sam ma tragicznie źle?" to 100razy bardziej zmniejsza "beznadziejność" niż ją powiększa.

Śmierć niedołężnym kurwom i pederastom wobez dzieci i innym nieznanym psychikom ludzkim. Chyba sięgam dna... Niedługo nadejdzie czas się odbić, bo ile można się go trzymać czy też do niego dopływać? Stan nieważkości niektórych granic potrafi doszczętnie zabić resztki człowieczeństwa, które u mnie chyba już rozłożyły się na granice całego świata.



Dziękuję.