niedziela, 27 lutego 2011

MAJAMI BICZ.

świadomość śmierci między sobą, a sobą jest zbyt wielka. świadomość, że ma się wkoło siebie wspaniałych ludzi jest nieadekwatna do tego co się dzieje. Nawet zgodność w najmniejszej kwestii z największym wrogiem pokazuje na jak beznadziejnej drodze się znajdujemy. 

Potoczne "kurwa" gdy już nie wymawia emocji, a staje się tylko codziennym słowem - to już wołanie o pieprzoną pomoc w sprawach miłości/godności/emocji.

Usłyszenie "ale jak przyjdzie, to mu wpierdole" to chyba najcudowniejsze słowa, jakie mogą istnieć...

Usłyszenie od ważnych osób, że "kto umie mówić, że 'będzie dobrze' w najbardziej beznadziejnej sytuacji" czy też "kto umie uśmiechać się i pocieszać innych jak sam ma tragicznie źle?" to 100razy bardziej zmniejsza "beznadziejność" niż ją powiększa.

Śmierć niedołężnym kurwom i pederastom wobez dzieci i innym nieznanym psychikom ludzkim. Chyba sięgam dna... Niedługo nadejdzie czas się odbić, bo ile można się go trzymać czy też do niego dopływać? Stan nieważkości niektórych granic potrafi doszczętnie zabić resztki człowieczeństwa, które u mnie chyba już rozłożyły się na granice całego świata.



Dziękuję. 

środa, 12 stycznia 2011


Ludzka nagość jest tak perwersyjna, że aż piękna. Lubię kobiece odstające kości, gdy ich talia jest tak chuda, że gdy się ją obejmuje można to poczuć. Wiem, że to chore, ale uwielbiam to. Uwielbiam małe kobiece piersi, uwielbiam gdy są chude oraz gdy mają malutkie, drobniutkie i niewinne ciało. Czasem wydaje mi się, że to choroba - tak, właśnie teraz. I ja wiem, że to choroba. To jest piękne. Poza tym, to...


Wieczorami chłopcy wychodzą na ulicę
Szukają czegoś, co wypełni im czas
Rzucają kamieniami w koła samochodów
I patrzą na spódnice dziewczyn, które nie chcą ich znać

piątek, 24 grudnia 2010

Ten płacz, płacz, to wszystko na niby

Ten deszcz, deszcz, bijący o szyby

Nienawidzę takich sytuacji, pieprzonych niedomówień. Nie znoszę świąt. Myślałam, że tegoroczne mogą był fajne, przyjemne. Z chłopakiem w mojej świadomości - że mam do niego za kilka dni iść, przytulić, pocałować. Oczywiście cała utopia w mojej głowie była tylko odskokiem od rzeczywistości, w której mój świat wali się na pojedyncze jednostki owego miasta w moim sercu.

Czemu kobiety myślą, że w związku wystarczy miłość? Czemu my jako płeć piękna często dajemy sobą gardzić? Nie mówię o wszystkich, w wielu związkach rzecz jasna to my jesteśmy właścicielkami spodni. Ja byłam taką raz, teraz trafiłam na noszenie małej czarnej na znak bycia szaloną, jednak uległą swojemu partnerowi. I takowy związek nie przetrwał. W sumie jeszcze istnieje, żadne z nas nie powiedziało "koniec", żadne nie stwierdziło, że definitywnie/nieodwracalnie mówimy sobie "cześć". Ale to się czuje. Nie jest jak kiedyś, nawet nie jest tak jak tydzień temu. Szkoda, bo myślałam, że to właśnie ostatni facet jakiego mogę mieć i mogę kochać tak mocno. Ujmę to tak - AŻ ŻAL DUPE ŚCISKA. Z racji kilku wspólnych zdjęć, milionów wspólnych wspomnień, niezliczona ilość wypowiedzianych "kocham cię" sobie wzajemnie. I czar prysł. 

Nienawidzę świąt.

niedziela, 21 listopada 2010

Oh jeju, jeju, jeju. Jaka ja jestem szczęśliwa. Lubię komedie romantyczne w składzie których gra Diaz'ówka. A Diaz i Jack Black w jednym filmie jest już w ogóle magią nieprzezwyciężoną :)

I ściągam sobie oczywiście muzykę z filmu, inaczej nie przetrwam. Jeszcze muzyka z Sahary i miagia do potęgi n-tej. :) 

Sialala. 

Bujać to my panowie szlachta!